انسان بودن

- بنزین سهمیه بندی شد. به سلامتی و توسط دولت نهم! انگار نه انگار تا همین چند وقت پیش همین مجلسیان و مجریان امروز سهمیه بندی از تثبیت قیمت بنزین و توجه به جیب قشر کم درآمد جامعه سخن می گفتند. انگار نه انگار مجریان این طرح بارها بر سر این مسایل برای اصلاح طلبان و کارشناسان اقتصادی خط و نشان کشیدند. اصلا هر کسی چند سخنرانی و موضع گیری از آقای احمدی نژاد شنیده یا خوانده باشد می فهمد که اساسا چنین چیز هایی در قاموس سیاستمداری همچو ایشان تعریف نشدنی ست. مگر می شود شاه بیت غزل برنامه های اقتصادی دولت آوردن پول نفت بر سر سفره های رنگ و رو رفته ملت باشد و بنزین را هم سهمیه بندی کرد؟! همه اینها هست اما باید فراموش شوند! این روزها از سر خستگی و با بی میلی تلوزیون را که روشن می کنی فلان گزارشگر را می بینی که مقابل یک پمپ بنزین ایستاده و با لحنی " خودمانی" اما نچسب از مزایای این طرح می گوید آن طرف تر میکروفون سیما مقابل زن و بچه و پیر و جوان قرار گرفته تا نظر نسبتا مساعدشان را با این طرح بیان کنند! گاهی هم اختلاف نظر هایی بین مردم پیش می آید که خوب، البته چیز زیاد مهمی نیست! این روز ها شبکه های تلوزیون و رادیو پر است از برنامه این چنینی از گفتگو های "صمیمیانه" با مردم "کوچه و بازار" تا گفتگوهای پرطمطراق در استودیوهای صدا و سیما، اضافه کنید نوآوری های خاص خبرنگاران سیمای ملی و انیمیشن های میان برنامه ای که همه در تلاشند مزایا و فواید و ضرورت این طرح را برای مردم"جابیاندازند"!

پس از قرار گرفتن آقای احمدی نژاد درجایگاه ریاست جمهوری ایران و شدت گرفتن بحران هسته ای و احتمال ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت هم، چنین وضعیتی در برنامه های تلوزیون اتفاق افتاد. یکی از دوستان می گفت در صدا و سیما برای ساختن چنین برنامه هایی فراخوان داده اند و بودجه های خوبی هم می دهند! برایم تعریف می کرد از خانمی که کار تحقیقاتی می کرده است در مورد وسایل پزشکی و برای تامین بودجه اش تاثیر فن آوری هسته ای هم در آن گنجانده شاید فرجی شود یا از فلان تهیه کننده سریال های سر دستی خانوادگی که اصرار داشته یکی _ دو قسمت پیرامون مسئله هسته ای بازیگران دیالوگ داشته باشند! هر چند نمی توانم در مورد صحت و سقم حرف این دوستم نظر قاطعی بدهم اما آن روزها تلوزیون را که روشن می کردم این مسایل نه بعید می نمود و نه حتی عجیب!

2- تصمیم دولت برای سهمیه بنده اما فارغ از اینکه خود جای شکر دارد به طرزی آشکار برخی فاکتور های موثر در تصمیم گیری های جمهوری اسلامی را نیز آشکار می کند و از این جهت هم قابل تامل است. اول، تفوق کامل امنیت نظام بر امنیت ملی در تصمیم گیری ها. مسئله رسیدگی به تاراج بنزین _به عنوان سرمایه ای ملی_ از طریق سهمیه بندی یا آزاد سازی قیمت آن در سطوح مختلف بین کارشناسان و دولتمردان جمهوری اسلامی با "تاکید بر لزوم آن" همواری مورد بحث بوده است و البته نتیجه اش افزایش 10درصدی سالانه به قیمت بنزین تا رسیدن به قیمت واقعی بود. امری که با مخالفت مجلس هفتم و اتفاقا موافقان امروز سهمیه بندی سال گذشته متوقف ماند. اینکه این طرح_که مفید بودنش برای مردم سالهاست اثبات شده است_ به ناگهان و با تبدیل شدن "واردات بنزین" به "پاشنه آشیل" جمهوری اسلامی در تنازعات بین المللی اش برای بقا به سرعت اجرایی می شود خودگویای این ادعاست. البته خود مسئولین نیز از اشاره به تاثیر تحریم های احتمالی ابائی ندارند.[سخنان رئیس مجلس در مورد سهمیه بندی در صحن مجلس و ...] حتی رئیس جمهور به عادت مالوف با فراری به جلو اعلام می کند تا چند سال دیگر صادر کننده بنزین هستیم. شاید برای اینکه به غرب بفهماند با تحریم بنزین هم، دیگر آنها هستند که ضرر می کنند!

مسئله دیگر اما، لجبازی های سیاسی ست! برخلاف آنچه به خصوص بعد از انتخابات مجلس هفتم به تکه کلام اصولگرایان تبدیل شد و البته بعضا به اصلاح طلب ها هم سرایت کرد! عدم تاثیر مواضع سیاسی و تصمیمات حزبی برای خدمت به مردم بود. اصولگرایان گویی ملاحظات سیاسی و تصمیمات جناحی خیانتی نابخشودنی در حق مردم باشد از تاثیر آن بر "خدمتگزاریشان" تبری جستند موردی که به روشنی در مورد مسائل سرنوشت سازی برای ملت مثل "رابطه مستقیم با آمریکا" و "سهمیه بندی بنزین و آزاد سازی قیمت آن" بی پایه و اساس بودنش مشخص شد. تصمیماتی که اتفاقا باید توسط"برادران خودی" و دوستان هم جناحی عملی می شد.

3- بنزین سهمیه بندی می شود بسیاری از نمایندگان مجلس در ساعات نخستین از این مسئله اظهار بی اطلاعی میکنند صف های طولانی مردم غافلگیر شده در مقابل جایگاه های سوخت گیری تشکیل می شود. در این سالها همواره مسایلی بوده اند که هر کسی نمی تواند راجع بهشان هر حرفی بزند . مسئله بنزین هم یکی این مسایل است و ... . دانشجویانی که امروز در زندان هستند و زنانی که در پیچ و تاب راهروهای عدالت محکوم می شوند. روزنامه ای که بسته می شود و روزنامه نگارانی که بی کار می شوند. معلمانی که کتک می خورند یا آن کارگری که در مقابل وزارت کار بازداشت می شود، هنرمندی که فیلمی می سازد و نویسنده ای که کتابی می نویسد همه از همین قماشند. کسانی که نه در زمره مخاطبان سربه زیر رسانه های دولتی هستند و نه جزء توده های مردم _که تنها آثار وجودیشان در پس حجره های بازار و انتهای مغازه های شیک پاساژها یا پشت میز ادارات دولتی زدوده شده است و زیر دودآلودگی های روز افزون کلان شهر ها نمایی ندارد_ چند نفری می میرند و چند پمپ بنزین آتش می گیرد هر چند به نظر نباید راه خیلی دوری رفت- یعنی اینقدر که به آمریکا یا اسرائیل رسید!راستش من را هم که دانشجو هستم و اهل کتاب و دانشگاه اگر آفتابه در حلقم می کردند و به تمسخر یک لنگه پا میان خلق الله راه می بردند محض حال گیری هم که شده از فرصت پیش آمده حداکثر استفاده را می کردم چه رسد به کسانی که سابقه شرارت دارند و با آن مانوسند! _ اما به هر حال آنها براندازند!

"روز"، سهيل آصفی : همزمان با موج دستگيري پويشگران کارگري و بدنبال حکم زندان براي محمود صالحي، شيث اماني و صديق کريمي که به دليل تکاپوهاي مدني خود روانه زندان شده اند، جمعي از دانشجويان دانشگاه هاي تهران در طرحي مشترک، به ياري خانواده هاي کارگران زنداني برخاسته اند. اين همدلي همزمان است با حکم شعبه 14 دادگاه انقلاب تهران، در موردمنصور اسانلو، رييس هيأت مديره سنديكاي شركت واحد.
اين فعال كارگري به گزارش ايلنا، به اتهام "اقدام عليه امنيت ملي" به تحمل چهار سال حبس و بابت اتهام "تبليغ عليه نظام" به تحمل يك سال حبس و در مجموع به تحمل پنج سال حبس تعزيري محكوم شد.
طرح همياري دانشجويان با کارگران از روز يک شنبه ۶ خرداد در دانشکده حقوق دانشگاه تهران، با قرار دادن صندوق هاي جمع آوري کمک مالي و همچنين پخش بروشور هاي اين برنامه در دانشگاه تهران آغاز شد. در ادامه اين طرح ديروز دانشکده هاي ادبيات و علوم دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتي شريف و دانشکده علوم اجتماعي دانشگاه علامه به اين حرکت پيوستند.
در بروشورهايي که توسط دانشجويان در مورد اين کارزار تهيه شده، ضمن اشاره به "بي گناهي" پويشگران کارگري که تنها به جرم تلاش براي برگزاري مراسم مستقل اول مه ماه (روز جهاني کارگر) در زندان به سر مي برند آمده است: "جنبش دانشجويي که طي چند ساله اخير با شعار اتحاد جنبش دانشجويي با جنبش کارگري به صحنه آمده است بايد براي کمک به حضور نيرومند جنبش کارگري در مبارزات اجتماعي و سياسي و اعلام همبستگي خود با کارگران گام هاي عملي جدي بردارد. کمک به شکل گيري صندوق اعتصاب و جمع آوري کمک مالي براي کارگران زنداني و اخراج شده از جمله اين گام هاي عملي است. در اين راستا عده اي از فعالين جنبش دانشجويي تصميم به اجراي طرح حمايت از کارگران زنداني گرفته اند تا گامي کوچک در اين راستا بردارند. "

سنديکاخواهان در معرض فشار

تکاپوي جنبش کارگري ايران که اکنون فاز جديد آن مي رود تا پنجساله شود در ميان فشارهاي روز افزون و مانع تراشي هاي مختلف از سوي جريان هاي مشخصي همچنان به کار خود ادامه داد. حالا ديگر حتي آن دسته از منصفان منتقدي هم که سنديکاليست هاي شناسنامه دار کشور را به ارتباط با برخي جريانات سياسي متهم مي کردند، امروز نگاه ديگري به صحنه مبارزاتي کارگران کشور دارند.
منصور اسانلو، رئيس هيات مديره سنديکاي کارگران شرکت واحد، ضمن تشريح موقعيت کنوني طبقه کارگر ايران و فشارهاي مترتب بر آن در گفتگو با "روز" به جرياناتي اشاره مي کند که از درون مشغول "سم پاشي" هستند:"مدتي است که به شکل هاي مختلف مي خواهند به جنبش ما از درون صدمه بزنند."
وي ضمن رد اتهام ماهيت "ضد سرمايه داري" نداشتن تکاپوي سنديکاليست هاي کشور تصريح مي کند که: "اين دروغ بافي ها هم يکي ديگر از اين ترفندهاست. مهم نيست. تاريخ، راه خود را مي رود و آينده نشان مي دهد چه راهي درست و کدام بيراه بود. "

همچنان ايستاده ايم

منصور اسانلو خطاب به اين دسته از منتقدان سنديکا مي گويد: "اين اظهارات در شرايط فعلي و از پشت پرده آيا جز همکلامي با با محافل ضد کارگري که لباس دايه هاي مهربانتر از مادر به تن مي کنند توسط ما کارگران که در وسط ميدان ايستاده ايم و هزينه مي پردازيم چه نتيجه اي مي تواند داشته باشد؟ ما را کتک زدند و به زندان انداختند. محل برگزاري جلساتمان را اشغال کرده اند و پول و قبض هاي سنديکايمان را در حضور مامورين امنيتي و پليس دزديده اند. کتاب هاي ما را سرقت کرده اند و بيش از سيصد ميليون تومان برايمان وثيقه و ضمانت و سند و کفالت گرفته اند. ما در انفرادي ها زير انواع فشارهاي جسمي و روحي و رواني با چشمبند و رو به ديوار گاه تا دوازده ساعت بازجويي غير قانوني شده ايم و امنيت خود و خانوده هايمان از دست رفته است. اخراج و بي درآمد شده ايم. تهديد به قتلمان کرده اند. در خيابان بارها خواسته اند ما را ضرب و شتم کنند. در روز اول ماه مه امسال با چاقو مي خواستند ما را از پشت بزنند و در مترو براي چندين بار مي خواستند ما را بربايند. به منزل ما زنگ مي زنند و مزاحم خانوده هاي ما هستند و خواهان قطع ارتباط با دوستان و همکاران ما مي شوند. خواهان تطميع ما مي شوند که موفق نخواهند شد. خواهان همکاري غيرقانوني ما مي شوند که جواب ما منفي است. حتي اگر يک کارگر يک بار با ما تماس بگيرد، او را به حراست مي برند و تهديد به اخراج مي کنند و کتک مي زنند مثل عبدالله حسيني و مهدي رابط. بيش از شانزده ماه است که اخراج به دليل فعاليت سنديکايي را تحمل مي کنيم. زندگي خانواده هايمان به مرز فروپاشي رسيده است و متاسفانه همسران بعضي از سنديکايي ها زير فشار فقر و نداري ناشي از بيکاري به دليل مبارزات سنديکايي از آنها جدا شده اند، بچه هاي آنها دچار افسردگي و آسيب هاي روحي رواني شده اند... اگر بخواهم ادامه بدهم ستمهايي که تنها بدليل سنديکاخواهي بر ما رفته است مثنوي هفتاد من کاغذ مي شود."
با اين وجود منصور اسانلو تاکيد مي کند: "ما همچنان ايستاده ايم و آماده ايم که همه هزينه ها را هم بپردازيم تا تشکل واقعي پايه اي کارگران مطابق مقاوله نامه 87 مستقل و آزاد و دمکراتيک باشد. به اميد ايجاد سنديکاها و فدراسيون ها و کنفدراسيون سراسري مستقل و آزاد کارگران ايران. "