انسان بودن

ارزش انسان بودن

نشريه دانشجويی بذر

گزارش مراسم اول ماه مه در تهران

نشريه دانشجويی بذر

تظاهرات اول ماه مه امسال بسيار خوب و تعرضی بود.

خانه كارگر امسال سعی كرد برای كنترل بيشتر شركت كنندگان حتی الامكان خبر اينكه مراسم در كجا برگزار می شود را مخفی نگهدارد. تا ساعت 6 صبح امروز كه آماده رفتن شده بودم همه فكر می كردند كه مراسم در مقابل خانه كارگر برگزار می شود. شب قبل هم خبر آمده بود كه جلوی وزارت كار و بعدش گفتند خانه كارگر. صبح زود از طريق دوستی خبردار شدم كه مراسم در ورزشگاه شيرودی (امجديه سابق) در نزديكی ميدان 7 تير است. همه خبر را به سرعت بهم رساندند. رفتم بطرف امجديه. بخاطر همين بی اطلاعی موقعی كه رسيدم ساعت نه و نيم شده بود و مراسم درون ورزشگاه تمام شده بود. اما هنوز كارگران كارخانجات مختلف با پرچمها و شعارهايشان عازم ورزشگاه بودند در حاليكه جمعيت داشت از ورزشگاه خارج می شد. همانجا با چند كارگر پير و جوان از كارخانه مينو صحبت كردم. آنها بروی پرچمشان نوشته بودند "بازسازی كارخانه مينو حق مسلم ماست". آنها گفتند كه رئيس كارخانه آنجا را بسته سرمايه ها را برده در گرجستان سرمايه گذاری كرده و يك شبه 150 تای آنها بيكار شده اند. پوستری نيز در آنجا ديده ميشد با اين شعار: "آمريكا حيا كن، عراق را رها كن". با برخی كارگران زن كه از ورزشگاه بيرون آمدند و خيلی هاشون هم با چادر بودند صحبت كردم. از آنها پرسيدم اون تو چه خبر بود؟ گفتند: هيچي. مثل هر سال يك همايشی كه جز وعده هيچی نمی دهند. گفتم من نرسيدم بيام تو. گفتند: خوش بحالت چيزی از دست ندادي. از يك كارگر پير كه پلاكاردی در دستش بود با اين شعار: "رزمنده ديروزيم، بيچاره امروزيم" سوال كردم كه شما می دانستيد مراسم در اينجاست؟ گفت نه. هرسال در كارخانه بيانيه می دادند كه كجا بايد بريم. اما امسال تا صبح كه به اينجا رسيديم نمی دانستيم داريم كجا می رويم.

خيابان پر بود از اتوبوس هايی كه از مناطق كارگری آمده بودند با پرچمهای كارخانه شان. اسلامشهر. مناطق مختلف كرج، قزوين، يزد، كاشان و ... تعداد بسيار زيادی كارگران زن حضور داشتند. در پياده روها و خيابان جمعيت موج می زد. نيروی های انتظامی و گردانهای ويژه سركوب كه سرباز بودند با باتوم و سپر حضور داشتند. اطلاعاتی و شخصی پوش پر بود. بساط فيلم برداری با دوربين های پيشرفته و موبايل بسيار براه بود. موقعی كه به تظاهرات حمله نمی شد برای فيلمبرداری به كسی حمله نمی كردند. اما موقع حمله ها سعی می كردند نگذارند كسی عكس بگيرد و اگر زورشان می رسيد دوربين ها را می گرفتند. جمعيت خشمگين شروع به راهپيمايی بطرف ميدان 7 تير كرد. اولين حمله نيروهای سركوب به كارگرانی بود كه مشغول مصاحبه با خبرگزاری های خارجی بودند. آنها اين مصاحبه را بهم زدند. كارگر نسبتا مسنی كه كنار من بود با عصبانيت گفت: نمی خوان بذارن كسی صدای ما را بشنود.

نيروهای رژيم می خواستند هرطور شده جمعيت را متفرق كرده و مانع رسيدن آنها به ميدان شوند. در اينجا ابتكار عمل دست بچه های چپ بود. آنها كه حلقه نسبتا بزرگی را ميان جمعيت تشكيل ميدادند پيگيرانه شعار می دادند و تعداد زيادی از كارگران عادی كه توسط خانه كارگر سازماندهی شده بودند با بچه ها همراهی كرده و عليرغم ميل خانه كارگری ها راهپيمايی می كردند. سياست رژيم اين بود كه ميان اينها جدايی بيندازد. به همين خاطر مرتبا اتوبوس هايی كه اين كارگران را از راههای دور آورده بود كارگران مناطق مختلف را صدا می زد و اتوبوس ها حركت می كردند. نيروهای سركوب حمله اولشان را با موتور سيكلت به صف تظاهرات آغاز كردند. اما موفق به درهم شكستن تظاهرات نشدند. زن كارگر مسنی كه حجاب داشت با افسران نيروی انتظامی شروع به دعوا و فحش دادن كرد. او می گفت: "امروز روز كارگر است و راهپيمايی حق مسلم ماست".

نيروهای رژيم آشكارا دستپاچه بودند. برای آنها سركوب اين نيروی بزرگ و خشمگين كار دشواری بود. بعد رژيم تاكتيكش را تغيير داد. هدفشان متفرق كردن بود. يك حمله ضربتی با نيروهای ويژه كردند و صف تظاهر كنندگان را دو قسمت كردند. يك قسمت را راهی پياده رو كردند و سريع اتوبوس ها را كشيدند وسط خيابان و بهم چسباندند و حايل بين دو بخش جمعيت قرار دادند. با باتوم به جان مردم افتادند. مردم هم فرار می كردند و هم توی سر آنها می زدند و سعی می كردند آنها را به عقب برانند. در مجموع روحيه تعرضی و نترسی وجود داشت. هربار كه نيروهای رژيم حمله می كردند فريادهای "مرگ بر حامی سرمايه دار" واقعا لرزه می انداخت.

بچه های دانشجو فعال بودند. آنها اعلاميه و تراكتشان را روی هوا پخش كردند. تعدادی از پوسترهای دانشجويی را نيز آورده بودند كه در وسط صف تظاهرات روی دست گرفته بودند. در مراسم توی سالن بعد از سخنرانی محجوب دبير خانه كارگر برخی از فعالين کارگری كه بلند گو با خود داشته اند توی بلند گو شعارهايی داده اند.

خلاصه كشمكش و درگيری با نيروهای رژيم چند بار تكرار شد. يكبار توی پياده رو بودم و تعداد آنجا كم شده بود. حدود 200 نفر. اما كماكان شكل راهپيمايی داشت. دختر دانشجويی به دوستانش گفت بياييد شعار بديم حتما بقيه تكرار خواهند كرد. بعد اين شعار را داد: "كارگر زندانی آزاد بايد گردد." اول تعداد كمی شعار دادند. بعد همگی – توی پياده رو و خيايان – شعار را تكرار كردند. صحنه های پرشوری بود. همه چی بهم ريخته بود. پليس حمله می كرد. مردم هو می كشيدند و دوباره با صدای بلندتر شعار می دادند. برخی كارگران با پلاركاردهاشون ايستاده بودند و هر كی دوربين يا موبايل داشت به او اصرار می كردند كه "از پرچم ما عكس بگيريد". پليس نه می توانست پرچمها را بگيرد چون به اصطلاح مراسم رسمی خانه كارگر بود و از طرف ديگر می ترسيد كه به آنها حمله كند. و نه می توانست اجازه بدهد اين تركيب داغ جريان پيدا كند. عجز از چهره شان مشهود بود. اينور و آنور می دويدند و سعی می كردند اول زنان را مجبور به كنار كشيدن كنند. "حاج خانم برو". "برين تو مغازه و كركره ها پائين". اين ديگه آخرهای تظاهرات بود. باز ملت بطور پراكنده اطراف ميدان جمع شده بودند. پليس برخی را توی سالن مترو كرد و يك دفعه درهای مترو از دو طرف بسته شد. اينطوری يكعده را زير كنترل قرار دادند. تعداد ديگری را بزور توی مغازه ها كردند و جلوی در مغازه مامور گذاشتند كه كسی بيرون نيايد. كارگران مناطق مختلف را سوار اتوبوس كردند و اتوبوس ها رفتند. باقی هم هر كس رفت يك طرف.

تا آنجا كه شنيدم دستگيری نبوده ولی فكر نمی كنم بدون دستگيری باشد.

مبارزه داغی بود. جدا از اينكه خوب بود كمبودهايی هم داشت. يكی از مهم ترين هايش اينكه نسبتا سريع تمام شد. (8 تا 10 صبح داخل ورزشگاه. 10 تا 11 و نيم توی خيابان). البته يكساعت و نيم با اينهمه نيروی سركوبگر دوام آوردن مهمه. اما بقول يكی از شرکت کنندگان ساعت 11 و نيم رژيم عجالتا خيالش راحت شد. البته عجالتا!

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

نشريه دانشجويی بذر

گزارش مراسم اول ماه مه در تهران

نشريه دانشجويی بذر

امروز 11 ارديبهشت، اول ماه مه بود. روز جهانی کارگر. روزی که بسياری از کارگران و خانواده های آنها، فعالين جنبشهای مختلف، و ديگر زحمتکشان روز شماری می کردند تا بتوانند آن را هر چه با شکوه تربرگزار کنند.

امروز تهران حال و هوايی ديگر داشت. ترافيکی بسيار شديد تر از حالت معمول در شهر را شاهد بوديم. اما با کمی توجه می شد حدس زد که علت ترافيک چيست. اتوبوس های حامل کارگران کارخانه های مختلف در تهران، کرج و قزوين که تعدادشان بسيار زياد بود گويای همه چيز بود. برنامه در ساعتهای آغازين صبح در ورزشگاه شيرودی شروع شده بود. بسياری از کارگران همراه با خانواده هايشان آمده بودند. جمعيتی نزديک به 4000 نفر گرد آمده بودند.

برنامه با سخنرانی دبير خانه کارگر شروع شد. عده ای نيز مامور اين بودند که جمعيت را به داخل ورزشگاه هدايت کنند. اما اوضاع بسيار شلوغ تر از آن بود که بتوان همه را در داخل جا داد. در حين سخنرانی محجوب، شاهد ورود عده ای از دانشجويان بوديم که البته در ميان آنان عده ای از فعالين کارگری نيز ديده می شدند. چند دقيقه ای از ورودشان نگذشته بود که شروع به هو کردن و شعار دادن کردند. تعداد بسيار زيادی بيانيه مربوط به نشريات مختلف دانشجويی در ميان کارگران پخش شد. بعد از پايان يافتن سخنراني، برگزار کنندگان از جمعيت خواستند که سوار اتوبوس ها شوند و برگردند. اما غافل از اين که مراسم تازه شروع شد.

مانند مراسم 16 آذر، برنامه به دست فعالين راديکال و چپ، شامل فعالين کارگري، تعدادی از کارگران سنديکای شرکت واحد، تعدادی از معلمين و دانشجويان مبارز افتاد. خيابان مفتح جنوبی مملو از جمعيت بود و به دليل اينکه اتوبوس های حامل کارگران نيز در همان خيابان پارک شده بود ماموران و گروههای سرکوب نمی توانستند بقيه را از آنجا خارج کنند. همه پياده روها پر از جمعيت بود. همه با سر دادن شعار و با مشت های گره کرده و دست افشان به سمت ميدان 7 تير در حرکت بودند . شعار های "مرگ بر حامی سرمايه دار"، "معلم ، معلم حمايتت می کنيم"، "کارگر، کارگر اتحاد اتحاد"، "کارگر، معلم دانشجو اتحاد اتحاد"، "محمود صالحی آزاد بايد گردد" ،"کارگر زندانی آزاد بايد گردد"، "ای مردم با غيرت حمايت حمايت"، "وزير بی لياقت، استعفا استعفا"، "قرار داد موقت ملغی بايد گردد"، "قرار داد موقت نماد برده داري" سر داده شد.

يکی از افراد وابسته به خانه کارگر در وسط جمعيت که با بلند گو حضور داشت فرياد الله اکبر سر داد و منتظر بود که جمعيت با او همراه شود همه چنان او را هو کردند که سريع دمش را روی کولش گذاشت و در رفت. تعداد بسيار زيادی خبرنگار و فيلم بردار هم حضور داشتند که از تمام لحظه ها فيلم بر داری می کردند. تعداد بسيار زيادی پلاکارد که بر روی آنها جملات مختلفی در رابطه با قرار دادهای موقت کار، حقوق پايين و تعدادی از شعارهای گفته شده که در بالا ذکر شدند در دست حاضرين حمل می شد. پوستر بزرگی که در نشريه دانشجوئی بذر، شماره 17 چاپ شده بود در جلوی جمعيت حمل ميشد که بسيار جلب توجه می کرد. چرا که بر آن شعار های مختلف و مهمی نوشته شده بود.

نرسيده به ميدان 7 تير گروه سرکوب با موتورهای خود به داخل جمعيت هجوم آوردند تا جمعيت را متفرق کنند. تعدادی از افراد تظاهر کننده به داخل جوی های کنار خيابان پرت شدند، اما همچنان با فرياد های بلند تر به راه خود ادامه دادند. اينبار ماموران انتظامی با باتوم به جمعيت حمله کردند. حضور در پياده روها نيز نتوانست کسی را از باتوم خوردن مصون نگه دارد. در اين هنگام جمعيت با شعارهائی چون: "نيروی انتظامی خجالت خجالت" ، "حکومت زور نمی خوايم، پليس مزدور نمی خوايم" و "وحشي، وحشي" نيروهای سرکوب را هو کردند. اما ماموران با باتوم زدن تمام سعی شان را می کردند که جمعيت را پراکنده کنند. بالاخره جمعيت 2 تکه شد. عده ای به سمت ميدان 7 تير به حرکت خود ادامه دادند. اما تماما توام با درگيری بود چند تن از جوانان خشمگين، 2- 3 نفر از ماموران را به شدت کتک زدند. ماموران از پراکنده شدن جمعيت استفاده کرده و بقيه حاضرين در مراسم را با اتوبوس ها از خيابان خارج کردند. بنا به گفته ای چند نفر را دستگير کردند که تعدادشان و اينکه چه کسانی بودند هنوز مشخص نشده است.

مراسم نزديک به 1 ساعت طول کشيد. اما 1 ساعتی که بسيار پر شور و راديکال بود. خانه کارگر طبق برنامه هر ساله خود قصد داشت که مراسم را در يک فضای بسته بر گزار کند و سريع سر و ته قضيه را به هم آورد. اگر چه 2 سال پيش در اول ماه مه سال 84 نيز به آنها فهمانده شد که اين امر نمی تواند از بروز خشم کارگران جلوگيری کند اما اما آنها کوته بين تر از اين حرفها هستند.

لازم است که در حاشيه برگزاری مراسم به نکات مختلفی اشاره کرد. در مورد جو حاکم در مراسم بايد گفته شود که جمعيت حاضر بعد از اينکه مراسم راديکال شد اگر چه فقط نظاره گر بودند و شايد فقط بخش کوچکی از آنها همراهی کردند اما به معنی اين نبود که با خانه کارگر و حکومتی ها موافق هستند. با اين وجود اين مسئله نشان دهنده آن است که نياز به کار سياسی و آگاه گرانه بيشتری در ميان کارگران است. اين وظيفه بر دوش ما فعالين چپ می باشد که با اشراف کامل به اين موضوع و با تلاش هر چه بيشتر و پيگير تر و قبل از اينکه فرصت ها را از دست دهيم اين نيروی بالقوه و با پتانسيل و با انگيزه را دريابيم و هر کدام از آنها را به يک پرولتر آگاه تبديل کنيم .

نکته ديگر حضور برجسته دختران و زنان بود. در لحظاتی مشاهده شد که آنان ميدان دار می شدند و شعار سر می دادند و بقيه همراهی می کردند و هم چنين در هنگامی که ماموران حمله کردند و با باتوم کتک می زدند بر خلاف تصور بسياري، آنان شجاعانه ايستادند و شعار دادند. تعدادی از آنها که به نظر می رسيد از دانشجويان بودند بقيه را که دست پاچه شده راهنمايی کردند که هول نکنيد و عقب نرويد، سر جايتان بايستد و شعار بدهيد.

البته بايد متذکر شد بغير از دانشجويان، زنان کارگر، و معلمان هم حضور داشتند که دوشادوش بقيه در اين مراسم شرکت کردند. همه اينها نويد خوبيست و نشان می هد که سرکوب زنان توسط رژيم نتيجه ای عکس دارد. چرا که زنان ديگر از هيچ شکل از سرکوب نه تنها هراسی ندارند بلکه با آن مقابله نيزمی کنند .

نکته ديگر که بايد به آن پرداخته شود و از اهميت زيادی نيز برخوردار است همراهی جوانان با فعالين نسل قبل از خودشان بود. امروز در مراسم چهره های مختلف از نسل مبارزی ديده شد که سالها مبارزه کردند وقايع مختلفی را تجربه کردند. جان باختن يارانشان را شاهد بوده اند، با اين وجود امروز هم چنان دوشادوش جوانان فرياد سر دادند. همگام بودن با اين رفقا، استفاده از تجربه های پر بار و با ارزش آنان در مبارزه، درس گرفتن از اشتباهاتشان و عدم تکرار آنها بسيار مهم و اساسی می باشد. وجود اين تفکر در ميان بعضی از جوانان که می گويند گذشته تمام شد و نسل قبلی اگر چيزی داشت برای خودش به کار می برد، تنها نشان دهنده خامی و عدم درک درست از مبارزه می باشد. همه بايد تلاش کنيم تا با برقراری ارتباط دوباره با اين رفقا و بحث و جدل با آنها تحرک بيشتری به مبارزاتمان ببخشيم.

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

هجده تير روز اعتراض وسيع عليه جمهوري اسلامي

هجده تير روز اعتراض وسيع عليه جمهوری

اسلامي

بخوانید

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد 18 تیر |

بی خبری مطلق از وضعيت عباس حکيم زاده پس از گذشت يک ماه از بازداشت وی، اميرکبير

چهارشنبه 13 تیر 1386

بخوانید

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد دانشگاه و دانشجویان |

بيانيه نشريه دانشجويی بذر به مناسبت 18 تير

بيانيه نشريه دانشجويی بذر به مناسبت 18 تير

تیر ماه ۱۳۸۶

بخوانید

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد دانشگاه و دانشجویان |

بیانیه کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر در مورد نقض گسترده حقوق بشر و سرکوب جامعه مدنی

چهاردهم تير ۱۳۸۶ برابر با پنجم ژولای ۲۰۰۷

بخوانید

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد دانشگاه و دانشجویان |

'افزایش جمعیت زیر خط فقر در ایران'

یک نماینده مجلس ایران گفته شمار افرادی که در این کشور زیر خط فقر زندگی می کنند، سیزده درصد افزایش یافته است.

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

سولانا: ایران آماده گفتگو با آمریکاست

سولانا: ایران آماده گفتگو با آمریکاست

خاویر سولانا می گوید قانع شده رهبر ایران آماده گفتگوی مستقیم کشورش با آمریکاست و کاخ سفید را ترغیب به گشایش مجرای ارتباطی کرد.

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

دانشجويان به ياري کارگران برخاستند

"روز"، سهيل آصفی : همزمان با موج دستگيري پويشگران کارگري و بدنبال حکم زندان براي محمود صالحي، شيث اماني و صديق کريمي که به دليل تکاپوهاي مدني خود روانه زندان شده اند، جمعي از دانشجويان دانشگاه هاي تهران در طرحي مشترک، به ياري خانواده هاي کارگران زنداني برخاسته اند. اين همدلي همزمان است با حکم شعبه 14 دادگاه انقلاب تهران، در موردمنصور اسانلو، رييس هيأت مديره سنديكاي شركت واحد.
اين فعال كارگري به گزارش ايلنا، به اتهام "اقدام عليه امنيت ملي" به تحمل چهار سال حبس و بابت اتهام "تبليغ عليه نظام" به تحمل يك سال حبس و در مجموع به تحمل پنج سال حبس تعزيري محكوم شد.
طرح همياري دانشجويان با کارگران از روز يک شنبه ۶ خرداد در دانشکده حقوق دانشگاه تهران، با قرار دادن صندوق هاي جمع آوري کمک مالي و همچنين پخش بروشور هاي اين برنامه در دانشگاه تهران آغاز شد. در ادامه اين طرح ديروز دانشکده هاي ادبيات و علوم دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتي شريف و دانشکده علوم اجتماعي دانشگاه علامه به اين حرکت پيوستند.
در بروشورهايي که توسط دانشجويان در مورد اين کارزار تهيه شده، ضمن اشاره به "بي گناهي" پويشگران کارگري که تنها به جرم تلاش براي برگزاري مراسم مستقل اول مه ماه (روز جهاني کارگر) در زندان به سر مي برند آمده است: "جنبش دانشجويي که طي چند ساله اخير با شعار اتحاد جنبش دانشجويي با جنبش کارگري به صحنه آمده است بايد براي کمک به حضور نيرومند جنبش کارگري در مبارزات اجتماعي و سياسي و اعلام همبستگي خود با کارگران گام هاي عملي جدي بردارد. کمک به شکل گيري صندوق اعتصاب و جمع آوري کمک مالي براي کارگران زنداني و اخراج شده از جمله اين گام هاي عملي است. در اين راستا عده اي از فعالين جنبش دانشجويي تصميم به اجراي طرح حمايت از کارگران زنداني گرفته اند تا گامي کوچک در اين راستا بردارند. "

سنديکاخواهان در معرض فشار

تکاپوي جنبش کارگري ايران که اکنون فاز جديد آن مي رود تا پنجساله شود در ميان فشارهاي روز افزون و مانع تراشي هاي مختلف از سوي جريان هاي مشخصي همچنان به کار خود ادامه داد. حالا ديگر حتي آن دسته از منصفان منتقدي هم که سنديکاليست هاي شناسنامه دار کشور را به ارتباط با برخي جريانات سياسي متهم مي کردند، امروز نگاه ديگري به صحنه مبارزاتي کارگران کشور دارند.
منصور اسانلو، رئيس هيات مديره سنديکاي کارگران شرکت واحد، ضمن تشريح موقعيت کنوني طبقه کارگر ايران و فشارهاي مترتب بر آن در گفتگو با "روز" به جرياناتي اشاره مي کند که از درون مشغول "سم پاشي" هستند:"مدتي است که به شکل هاي مختلف مي خواهند به جنبش ما از درون صدمه بزنند."
وي ضمن رد اتهام ماهيت "ضد سرمايه داري" نداشتن تکاپوي سنديکاليست هاي کشور تصريح مي کند که: "اين دروغ بافي ها هم يکي ديگر از اين ترفندهاست. مهم نيست. تاريخ، راه خود را مي رود و آينده نشان مي دهد چه راهي درست و کدام بيراه بود. "

همچنان ايستاده ايم

منصور اسانلو خطاب به اين دسته از منتقدان سنديکا مي گويد: "اين اظهارات در شرايط فعلي و از پشت پرده آيا جز همکلامي با با محافل ضد کارگري که لباس دايه هاي مهربانتر از مادر به تن مي کنند توسط ما کارگران که در وسط ميدان ايستاده ايم و هزينه مي پردازيم چه نتيجه اي مي تواند داشته باشد؟ ما را کتک زدند و به زندان انداختند. محل برگزاري جلساتمان را اشغال کرده اند و پول و قبض هاي سنديکايمان را در حضور مامورين امنيتي و پليس دزديده اند. کتاب هاي ما را سرقت کرده اند و بيش از سيصد ميليون تومان برايمان وثيقه و ضمانت و سند و کفالت گرفته اند. ما در انفرادي ها زير انواع فشارهاي جسمي و روحي و رواني با چشمبند و رو به ديوار گاه تا دوازده ساعت بازجويي غير قانوني شده ايم و امنيت خود و خانوده هايمان از دست رفته است. اخراج و بي درآمد شده ايم. تهديد به قتلمان کرده اند. در خيابان بارها خواسته اند ما را ضرب و شتم کنند. در روز اول ماه مه امسال با چاقو مي خواستند ما را از پشت بزنند و در مترو براي چندين بار مي خواستند ما را بربايند. به منزل ما زنگ مي زنند و مزاحم خانوده هاي ما هستند و خواهان قطع ارتباط با دوستان و همکاران ما مي شوند. خواهان تطميع ما مي شوند که موفق نخواهند شد. خواهان همکاري غيرقانوني ما مي شوند که جواب ما منفي است. حتي اگر يک کارگر يک بار با ما تماس بگيرد، او را به حراست مي برند و تهديد به اخراج مي کنند و کتک مي زنند مثل عبدالله حسيني و مهدي رابط. بيش از شانزده ماه است که اخراج به دليل فعاليت سنديکايي را تحمل مي کنيم. زندگي خانواده هايمان به مرز فروپاشي رسيده است و متاسفانه همسران بعضي از سنديکايي ها زير فشار فقر و نداري ناشي از بيکاري به دليل مبارزات سنديکايي از آنها جدا شده اند، بچه هاي آنها دچار افسردگي و آسيب هاي روحي رواني شده اند... اگر بخواهم ادامه بدهم ستمهايي که تنها بدليل سنديکاخواهي بر ما رفته است مثنوي هفتاد من کاغذ مي شود."
با اين وجود منصور اسانلو تاکيد مي کند: "ما همچنان ايستاده ايم و آماده ايم که همه هزينه ها را هم بپردازيم تا تشکل واقعي پايه اي کارگران مطابق مقاوله نامه 87 مستقل و آزاد و دمکراتيک باشد. به اميد ايجاد سنديکاها و فدراسيون ها و کنفدراسيون سراسري مستقل و آزاد کارگران ايران. "

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد سر خط ها |

مجازات اعدام؛ کاهش در جهان، افزایش در ایران

مجازات اعدام؛ کاهش در جهان، افزایش در ایران
سازمان عفو بين الملل روز جمعه اعلام کرد که به رغم کاهش مجازات اعدام در سراسر جهان، آمار اجرای اين مجازات در ايران در سال ۲۰۰۶، نسبت به سال قبل از آن، افزايش يافته است. بنا با آخرين آماری که اين سازمان منتشر کرده، در سال ۲۰۰۶ ميلادی، ۱۱۷ نفر در ايران اعدام شدند در حالی که اين آمار برای سال ۲۰۰۵ ميلادی، ۹۴ تن گزارش شده بود. [خبر را بخوانيد]

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

درگيری بر سر تقسيمات کشوری، اين بار در اقليد

نماينده اقليد به مردم شهر توصيه کرده که تحت هيچ شرايطی از خانه خارج نشوند و از آيت الله خامنه ای تقاضای کمک کرده است.

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

مذاکرات هسته ای ایران و اروپا آغاز می شود

مذاکرات هسته ای ایران و اروپا آغاز می شود

قرار است روز چهارشنبه دور اول گفتگوهای سرپرست مذاکرات هسته ای ایران و مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در ترکیه برگزار شود.

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

مسافری از تهران

چاله های خیابان؛ این درد مشترک

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

از دیگر رسانه ها

'ایران فعالان دانشجویی را تنبیه می کند'

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

احکام سنگين برای فعالين زن

احکام سنگين برای فعالين زن
دادگاه انقلاب تهران، پروين اردلان و نوشين احمدی خراسانی، از زنان تجمع‌‏کننده در ميدان هفت‌‏تير تهران را به تحمل سه سال حبس که دو سال و نيم آن به حالت تعليق درمی‌‏آيد، محکوم کرد. هفته پيش نيز دادگاه انقلاب تهران فريبا داودی مهاجر را به تحمل چهار سال حبس که سه سال آن به حالت تعليق درمی‌‏آيد و سوسن طهماسب را به تحمل يک سال و نيم حبس تعليقی و شش ماه حبس تعزيری محکوم کرد. پس از تعطيلات نوروزی احضار فعالين حقوق زنان به دادگاه های انقلاب و صدور احکام سنگين برای آنان شدت گرفته است. [خبر اردلان و خراسانی] [خبر داوودی مهاجر و طهماسب]

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

اعتراضات گسترده در دانشگاه شيراز

اعتراضات گسترده در دانشگاه شيراز
در پی اعلام و اجرای "منشور اخلاقی" در خوابگاه‌های دانشگاه شيراز، گروه کثيری از دانشجويان پسر دانشگاه شب گذشته با تجمع در برابر ورودی پرديس ارم به آن چه محدوديت های ناشی از آئين‌نامه جديد ناميدند، اعتراض کردند. اعتراض دانشجويان پس از آن آغاز شد که مديريت دانشگاه به نصب آيين‌‏نامه و منشورهايی در تابلوهای قسمت‌‏های مختلف خوابگاه پسرانه مفتح دانشگاه شيراز اقدام کرد که طی آن مقررات جديدی در جهت افزايش محدوديت‌‏ها در نظر گرفته شده است. اين اعتراضات امروز نيز ادامه يافت و بيش از ۲۵۰۰ دانشجوی دختر و پسر دانشگاه شيراز نسبت به قوانين جديد وضع‌‏شده در خوابگاه‌‏ها، در محل کوی دانشگاه شيراز تجمع کردند. دانشجويان امروز از حضور بر سر کلاس‌‏های درس دانشگاه نيز خودداری کردند. [خبر نخست] [خبر دوم]

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

تشديد تحريم ايران از سوی اتحاديه اروپا

تشديد تحريم ايران از سوی اتحاديه اروپا
در آستانه ديدار خاوير سولانا و علی لاريجانی، وزيران امور خارجه ۲۷ کشوراروپايی در گردهم آيی روز دوشنبه در لوکزامبورگ تصميم گرفتند با در پيش گرفتن سياستی مشترک راه را برای تحريم های بيشتر هموار کنند. اتحاديه اروپا می تواند در آينده اسامی جديدی را به ليست سازمان ملل اضافه کند و از ورود آن ها به ۲۷ کشور اتحاديه اروپا جلوگيری به عمل بياورند و دارايی های آن ها را مسدود کنند. [خبر را بخوانيد]

نوشته شده توسط محمد موری | لینک ثابت | زندانی سیاسی آزاد باید گردد |

رایس: به دنبال تغییر رژیم در ایران نیستیم